Interpersoonlijke politiek

 

Foto © Martijn Beekman

Ogenschijnlijk is de jonge Groen Links politicus Jesse Klaver, hier de slaaf in het Meester-Slaafmodel in de interactie met Rik van Slingelandt, president-commissaris (dat geeft je al een voorsprong) van ABN Amro. Jeroen Pauw vroeg: wat zei hij tegen je?. Maar Jesse Klaver liet het in het midden. Het zou niet netjes zijn om dat te vertellen zei hij. Je kunt er dan wel naar raden. Maar integer is het wel.

Als je deze foto zo bekijkt valt allereerst natuurlijk op dat er een oudere man met zijn vingertje wijst naar een veel jongere man. Hij lijkt te zeggen: nou moet jij eens heel goed luisteren, snotneus. Jesse, dat jonge talent, lijkt er naar te luisteren en te denken: o jee. Of zoiets. Maar ik ben er eens goed voor gaan zitten en toen zag ik toch ook nog iets heel anders. Het ogenschijnlijke meester-slaafmodel (je snapt nu wel wie in welke rol) is maar schijn. Jesse is een politicus met visie

Hij denkt (en nu fantaseer ik er heerlijk op los): Wat zal ik straks eten, Indisch of Grieks?. En hij stelt zich voor dat hij vanavond heerlijk met zijn vriendin naar een mooie film gaat kijken. Hij maakt een afweging: Netflix of HBO, daar stond ook een heel interessant aanbod gisteren. De president directeur denkt: jij moet niet denken dat je gewonnen hebt, snotneus, nu ik heb gezegd dat ik de gevoelens in de samenleving heb onderschat. Dat doe ik alleen omdat de enorme salarisverhoging verdedigen nu wel erg onhandig zou zijn. Jesse is er niet meer mee bezig. Hij laat zich het vingertje soepeltjes welgevallen. Want hij weet: de jeugd heeft de toekomst, en daar hoor jij al lang niet meer bij, Rik.

Het is dus misschien wel een meester-slaafmodel, maar met Jesse in de bovenpositie. Klip en klaar.

Bert van Dijk.