Liefdesdans of agressiespiraal?

 

foto © Stephan Wermuth / Reuters

Iemand vertelde mij ooit dat ze bij een demonstratie in Londen, lang geleden, meemaakte dat Engelse politieagenten meeliepen in een demonstratie en terwijl ze de orde bewaakten, hier en daar een praatje maakten. Ze stelden zich op als vrienden en niet als vijanden.
Ik heb altijd gedacht dat dat een heel goed idee is.

En toen zag ik deze foto in de krant van maandag. In Groot Brittanie. Er stond onder: Bij een demonstratie in Londen, bij Downing Street, kwam het zaterdag tot een confrontatie tussen anti-Cameron-betogers en de politie. Betogers gooiden rookbommen en flessen.

En als je dan oppervlakkig naar deze foto kijkt, dan zie je vechtende mannen, links de politie, rechts de betogers. Een agressiespriaal noemen we dat in termen van Interpersoonlijke Dynamiek. Een debat kan makkelijk ontsporen.

Maar toen ik wat beter keek. zag ik iets heel anders. Of liever, ik hoorde in mijn verbeelding iets heel anders. Ik hoorde een lied:
Aquarius!

Harmony and understanding
Sympathy and trust abounding
No more falsehoods or derisions
Golden living dreams of visions

De agent achteraan zingt echt uit volle borst: Aquaaaarius! De jongen met de zonnebril links geniet van dit moment van verbroedering en de innige dans die zijn vriend voor hem met de agent aan het uitvoeren is.

Als demonstranten en ordehandhavers samen zouden zingen, zou er een dialoog ontstaan. Niet tegen elkaar, niet voor elkaar, maar met elkaar. 
En ik zou vooraan staan om mee te doen, ik kan heel goed zingen.

Bert van Dijk.