Het onbewaakte moment van Alexander

 


Foto: © David van Dam / NRC Handelsblad

De vraag die meteen bij mij opkwam toen ik deze foto zag:

Hoe onbewaakt was dit moment?

Laten we eerst eens naar Alexander Pechtold kijken. Hij staat relexed met zijn hand in zijn broekzak (linke soep overigens, vooral als die hand gaat bewegen, maar dat terzijde) en wijst naar de camera. Alsof hij tegen de kat wil zeggen: daar moet je voor oppassen of door hem ben jij straks wereldberoemd in Nederland

Pechtold staat hier ongetwijfeld in zijn eigen mooie, groene tuin. Hij voelt zich echt op zijn gemak. Waarom? Omdat dit moment natuurlijk helemaal niet onbewaakt is. Een fotograaf komt niet zomaar je tuin binnen als je Haags politicus bent.

En dan de kat. Voor hem (of haar) is alles onbewaakt. Heel gewoon. Het komt zoals het komt. Een kat trekt zich van politiek, media, ongeschreven regels, niets aan. Hij denkt: misschien krijg ik straks eten. Of nog niet. Misschien heeft die tweebener een muis bij zich en mag ik die straks vangen. Om mee te spelen. Want katten eten geen muizen als ze door een rijke baas meer dan voldoende worden gevoed elke avond. Of ochtend, daar wil ik afwezen.

Er lijkt van alles ongedwongen te zijn aan de foto, maar dat is het niet. Dus hij is in scene gezet. Maar ik denk niet dat het oogmerk was om net te doen alsof het een onbewaakt moment was. Want dan was deze fotograaf quasi stiekem in de bosjes gaan zitten. Alsof hij Pechtold op een onbewaakt moment had gefilmd terwijl hij met zijn kat staat te debatteren.

De interactie op deze foto is er dus een van zakelijke ongedwongenheid. We spreken af dat we het zo doen en dan doen we dat. Zelfs de kat lijkt het allemaal wel prima te vinden.

In feite is dit dus een heel oninteressante foto. Maar door het opschrift Het onbewaakte moment is hij juist weer erg interessant. Hij roept vragen op over de politicus, de kat, de fotograaf en hun interactie. 

En daarvan gaat mijn fantasie altijd op de aan-stand.

 

Bert van Dijk.